Unutmak ne mümkün seni Gerze

 Bu yazımı saat gecenin 01:00’inde yazıyorum.

Tıpkı eskisi gibi.

Gecenin bir saatinde güne yeni uyanmışım gibi.Tabi ki Gerze de.

Hayatımın belkide en güzel çağlarını geçiremediğim Gerze de. Belki de en ufak fırsat bulduğumda gitmek istediğim Gerze’de.

Çocukluğumu yaşadığım,

Cumartesi- Pazar sabahı okulun bahçesinde kurulacak takımların birinde yer almak için saat sabahın 8 inde gittiğim Gazi Okulu, misket oynamak için rakibi kolladığım çocuk parkı. Ağabeyim seslendiğinde yetişmek için atladığım okulun bahçe duvarı vs.

Toy çağlarımızda,

Sabahın bir saatine kadar dolaştığımız sokakları, okuldan kaçtığımızda bize mekan olan köşk futbol sahası. Ya da çamur içinde idman yaptığımız şehir stadı.

Benim için unutulmaz anılardan bazıları. Belki de bizim dönemimize gelene kadar birçok gencin yaşadıkları.

Bu yazımı okurken birçok gerze gencinin aynı duyguları hissedeceğini düşünüyorum. Çünkü bunlar hepimiz için neredeyse ortak payda.

Gerze de bu tadı alamayan, bu tattan mahrum kalan bizden sonraki dönemler için üzülüyorum. Gerze’nin en güzel çağlarını kaçırdılar.

Fakat bizi ve bizden sonraki nesli etkileyecek olan Termik ve Nükleer santraller sanırım hepimizi üzmeli.

Şu anda ilçemizin üzerinde kara bulutlar dolaşmakta. Kimimiz bu santrallere iş kapısı olarak bakıyoruz. Kimimiz termik santralin gerçekten Gerze’ye faydası olacağını hatta termik ve nükleer santrallerin neredeyse çevreyi daha temiz yapacağını söyleyenler dahi var.

Daha doğru bir karar vermek için size bir anımı anlatmak istiyorum.

 Kütahya’nın Tunçbilek kasabasına maça gittik. Antrenör maça yedeklerle çıkmak istedi. Nedenini sordum. İlk yarı hücum yapan takımın daha çabuk kesileceğini (nefessiz kalacağını ) söyledi. Ben ilkyarıda oynamak istediğimi söyledim. Maçın ilkyarısı bittiğinde yüzüm simsiyahtı. Ve nefes alamaz durumdaydım. Elektrik santralinin yanından geçerken tesisin kenarında, bu tesisin en iyi teknoloji ile yapıldığını yazan bir tabela gözüme çarptı.. Belki o dönemin en iyi teknolojisi fakat şu anda insanların sağlığı ile oynuyor.

Maç dönüşü bizimle gelen bir santral çalışanına sordum. Burada nasıl çalışıyorsunuz diye. Cevabı ise; Kendi hayatı ile ilgili olarak fazla iyimser olmadığını sadece çocukları için çalıştığını anlattı. Elinde 2 adet bilgisayar oyunu vardı. Maaşları üst düzeyde olduğu için her iki çocuğuna ayrı ayrı oyun almıştı.Oradan biri atladı. ‘Bunların evinde her şey iki tanedir’ diye.

Evet, belki maddi durumları düzgündü. İki çocuğuna ayrı ayrı oyun alabiliyordu.Fakat çalıştığı yer ile evi arasında 50 KM vardı. Çocuklarına nefes sağlayabilmek için.

Gerze’de anlattığım geçmiş günleri ne biz ne de bizden sonrakiler yaşayabilecek.

Nefes alınabilir bir Gerze için,

Termik santrale evet demek için lütfen bir kez daha düşünün.

Saygılarımla,